Renske Zwart

Als bestuurder van WYwonen kiest Renske Zwart bewust voor mensen boven systemen. ‘Wij zijn er primair om een huis te bieden aan mensen zonder dak boven hun hoofd.’

We ontmoeten Renske Zwart in Noordwijk, vlak bij huis. De foto’s zijn gemaakt in het duingebied waar ze graag hardloopt. Sinds ruim een jaar is ze directeur-bestuurder van WYwonen, ontstaan uit de fusie van MeerWonen en Habeko wonen. Over haar eerste dag vertelt ze: ‘In de verbouwingsplannen voor het kantoor stond een flinke directiekamer ingetekend. Die heb ik geweigerd. Ik hoef echt geen eigen kamer. Ik wil gemakkelijk aanspreekbaar zijn, zonder drempels.’ De directiekamer is nu een vergaderruimte en niemand heeft meer een vaste werkplek.

Behoefte aan dynamiek

Dat is Renske ten voeten uit: wars van hiërarchie, een tikje tegendraads en dol op actie. Tegelijk creëert ze graag draagvlak om samen dingen voor elkaar te krijgen. ‘Ik ben op mijn best in een omgeving met veel dynamiek en waar ik dynamiek kan toevoegen’, zegt ze.

Die behoefte aan dynamiek bracht haar 7 jaar geleden als bioloog naar de volkshuisvesting. Daarvoor werkte ze 10 jaar bij de provincie Utrecht aan natuur- en milieuprojecten. ‘Echt prachtige projecten op het snijvlak van natuur, bestuur en samenleving. Die onderwerpen liggen me nog steeds na aan het hart.’ Via consultancy belandde ze voor een duurzaamheidsopdracht bij woningcorporatie de Alliantie. ‘Daar ontdekte ik dat niet alleen de maatschappelijke inhoud, maar ook de dynamiek van de volkshuisvesting goed bij mij past. Ik krijg energie van organisatieontwikkeling en verandering realiseren. Tegelijk heb ik om de natuurwereld geleerd om met langetermijnvisie te werken en uiteenlopende belangen met elkaar te verbinden. Dat komt me nu nog iedere dag van pas.’

Renske Zwart
Directeur-bestuurder van: WYwonen met zo’n 5.600 woningen in Oegstgeest, Kaag en Braassem en de dorpse kernen van Alphen aan den Rijn.
Thuissituatie: partner en 2 kinderen, 1 hond, 4 kippen
Opleiding: Biologie aan de Universiteit van Utrecht, Bos- en Natuurbeheer Hogeschool van Van Hall Larenstein en Bedrijfskunde Erasmus Universiteit
Nevenfuncties: Lid raad van advies Timpaan

Bereiken we hiermee ons doel?

Haar focus ligt dus niet in eerste instantie op stenen of verhuur. ‘Mijn drijfveren zitten veel meer in goed doen voor mensen in mijn omgeving.’ Dat kan volop bij een woningcorporatie. Ons werk is eigenlijk heel overzichtelijk, vindt ze. ‘Wij huisvesten mensen in een kwetsbare positie, in de eerste plaats mensen zonder dak boven hun hoofd.’ Als voorbeeld noemt ze een moeder die al 4 jaar bij vrienden en bekenden op de bank ‘woont’ terwijl haar kinderen op andere adressen logeren. Om een of andere reden is het haar in die jaren niet gelukt via het systeem een woning te krijgen. ‘Dat kan toch niet? Hier zijn we juist voor. We zijn nu voor haar een huis aan het regelen.’

Ze wil dat mensen in haar organisatie de ruimte voelen om in urgente situaties een oplossing te bedenken, zo nodig buiten de systeemregels om. ‘Dit is onze missie. Zo voel ik het in elk geval persoonlijk.’ Bij elke beslissing vraagt ze zich af: bereiken we hiermee ons doel, of volgen we braaf het systeem? Als regels knellen, zoekt ze naar mogelijkheden om die uit te dagen en bij te sturen. ‘Huurders en woningzoekenden moeten het gevoel hebben dat we echt naar hun vraag hebben geluisterd en naar beste vermogen een antwoord hebben gegeven. Het systeem mag nooit belangrijker zijn dan de noden van mensen.’

Mensen de ruimte geven

Die manier van denken vraagt iets van de organisatie. Bij WYwonen stimuleert Renske een cultuur waarin mensen nadenken over hun plek, eigenaarschap nemen en durven handelen. ‘Ik ben een vrijdenkend mens. En ik geloof dat als je mensen de ruimte geeft om zichzelf te zijn en regie te nemen over hun leven en werk, ze gaan bloeien.’ Daarvoor is veiligheid nodig en de ruimte om fouten te maken. Renske begint bij zichzelf, door regelmatig te reflecteren op haar eigen handelen. ‘Als ik veiligheid in mezelf ervaar, kan ik die ook aan mijn omgeving bieden.’ Omdat ze benaderbaar is, durven collega’s haar te bellen als ze vragen hebben of het anders zouden aanpakken, merkt ze. ‘Dat vind ik het leukste: samen sturen met deze club mensen.’

Ook buiten de organisatie zoekt Renske naar mogelijkheden buiten bestaande kaders. In de intensief gebruikte bollenstreek, met Schiphol om de hoek, waar bouwen lastig is door milieuregels en stikstofnormen, kijkt ze bewust breder. ‘Dan komt mijn kennis van natuur soms weer goed van pas.’ En waarom zouden grotere gezinnen uit de stad, zoals statushoudergezinnen, niet naar de dorpen hier kunnen verhuizen waar nog eengezinswoningen zijn en waar het draagvlak voor voorzieningen afkalft, doordat het aantal inwoners afneemt? ‘Statushouders hebben een enorme drive om onderdeel te zijn van de maatschappij. Verdiep je in de mens. Geef ze een plek om te beginnen. Ik vind dat huurders sowieso de ruimte zouden moeten hebben om overal in Nederland op een woning te reageren, als ze daar kansen zien om zich te ontwikkelen en een goed leven te hebben.’

Strategische positie in de regio

Tegelijk werkt ze aan de strategische positionering van WYwonen in de regio. ‘Hoe werk je samen met de gemeente en aannemers? Hoe zet je je organisatie neer in een onderhandelingspositie met een projectontwikkelaar? Dat strategische spel vind ik interessant.’ Ook staat een volgende fusie met 2 kleine corporaties in de buurt op stapel. Volgens haar is dat nodig om de volkshuisvesting in de regio meer slagkracht te geven voor de bouwopgave. Een grotere organisatie kan zich steviger neerzetten in gebiedsontwikkeling. En kan als werkgever interessanter zijn voor nieuwe collega’s.

‘Wat ik echt mooi vind aan mijn werk, is de veelzijdigheid’, concludeert ze. Het gaat om bouwen, maar net zo goed om mensen en organisatieontwikkeling. Om keuzes maken, prioriteiten stellen en blijven bewegen in een complexe omgeving. En altijd met hetzelfde doel voor ogen: mensen helpen. Of zoals Renske het zelf zegt: een basis creëren. Een plek van waaruit mensen zich kunnen ontwikkelen en groeien.
 

Tekst: Margriet Pflug, foto’s: Goedele Monnens

Wil je elk kwartaal Aedes-Magazine in jouw inbox?

Gerelateerde artikelen