Fundament om samen leven vorm te geven

Het is 125 jaar geleden dat de Woningwet werd ingevoerd. Die is steeds weer van onschatbare waarde geweest voor een eerlijker en rechtvaardiger samenleving. Destijds bleken corporaties onmisbaar bij het verbeteren van woonomstandigheden; vandaag de dag zijn zij dat nog steeds. Die positie is niet vanzelfsprekend en moet bij tijd en wijle nog altijd bevochten worden.

De afgelopen jaren is de bijdrage die corporaties leveren aan de volkshuisvesting gegroeid. We ‘leveren’ in termen van nieuwe woningen, verduurzamen en onderhouden van de bestaande woningen en investeren in leefbaarheid. Die bijdrage wordt herkend en gewaardeerd en steeds steviger in regelgeving verankerd. Naast de Woningwet en de aanstaande Wet Versterking regie volkshuisvesting is het kabinet bezig het huurbeleid en de borging van middenhuur formeel vast te leggen. Samen vormt dat een fundament om samen leven nog beter vorm te geven.

Zo’n wettelijk fundament biedt duidelijkheid en is vooral een aanmoediging om te blijven presteren. Alleen met nationale en regionale prestatieafspraken en met nauwe samenwerking tussen corporaties, huurders, investeerders, bouwers en overheden kunnen we onze doelen halen. Daarbij horen scherpe discussies, al gaan die nog te vaak over financiële randvoorwaarden.

Als we echt 100.000 woningen per jaar extra willen bouwen, mogen we geen genoegen nemen met uitstel of halve maatregelen. Dan zijn doorbraken nodig voor stikstof, netcongestie, procedures, standaardiseren van regelgeving en vergroten van investeringscapaciteit. Breed wordt onderkend dat corporaties te weinig financiële ruimte hebben om de ambities waar te maken. Daarom blijven we kabinet en Kamers oproepen om die ruimte snel te vergroten, onder meer door de winstbelasting af te schaffen. We hebben haast, net als al die woningzoekenden. We hebben nu meer financiële ruimte nodig. Geen woorden maar daden!

Dat geldt ook voor corporaties zelf. Zij moeten op het scherpst van de snede blijven presteren. Waar is versnellen mogelijk, slimmer samenwerken, meer conceptueel bouwen en (nog) scherper sturen op onderhoud en bedrijfsvoering? Laten we in het huurbeleid nog zaken liggen zonder afbreuk te doen aan de afspraken die we met de Woonbond hebben gemaakt? Hoe maken we woondeals tegelijk ambitieus en realistisch? Juist door zelf te blijven leveren, tonen we dat we als corporaties een betrouwbare partner zijn, onmisbaar bij het oplossen van de wooncrisis.

Zoals de Woningwet dat 125 jaar geleden mogelijk maakte, kunnen we als volkshuisvesters ook nu bijdragen aan een eerlijker en rechtvaardiger samenleving door veel mensen een fijn thuis te bieden.